Erol AFŞİN

Değerli site editörümüz Selçuk ALKAN; bir duyarlılık göstererek, Gelişim Bahçesinin ana sayfasında, bir köy okuluna yaptığımız yardıma ilişkin teşekkür yazısını yayınlamıştı. Buradan kendisine bu duyarlılığından dolayı teşekkür ederim.

Hepimiz biliyoruz ki, bilgi ışıktır. Cehaletten kurtulmak için bu ışığı bulmalı ve asla bırakmamalıyız. Bunun için de yeni yetişen neslin kitapla tanışması ve bu tanışmada kaynaşması gerekir. Biz de böyle düşünerek genç kardeşlerimiz için bu konuda neler yapabiliriz, dedik ve küçük çapta da olsa bir şeyler yapmaya çalıştık. Peki, yeter mi? Yetmez! Türkiye’nin dört bir yanında imkânı olmayan ama bu ışığa ihtiyacı olan çiçekler yetişmektedir. Bu çiçeklere de ışığı ulaştırmak zorundayız, yoksa kuruyup gidecektir! Bu çiçeklerin kuruması demek de ülkemizin geleceğinin tehlikeye girmesi anlamını taşımaktadır.

Dilimiz, dinimiz, rengimiz ne olursa olsun; hepimiz kardeşiz. İnanın bunu candan söylüyorum. Bu yardımı toplarken, bazı insanlar dedi ki; bu kişiler nedir, necidir? Tepem bir anda attı! Ne demek, necidir? Böyle bir soru sorulur mu? Bilgi herkes için vardır. Bilgi; Türk’e, İngiliz’e, Alman’a, Kürde, Arap’a vs. herkese lazımdır. Bilgi ulusaldır, bölünemez. İnsanlar kardeştir, kendi koyduğumuz ayrıcalıklarla aramıza set koymamalıyız. Bu, bizim karşılaşacağımız zorluklara karşı ortak hareket etme alanımızı kısıtlamaya neden olur. 

Belki bazen vermeyi enayilik addedebiliriz! Maalesef birçok insanda bu anlayış hâkim ve bu anlayıştan dolayı da rahatsız olmaktayım. Neyin enayiliğinden bahsediyoruz? Yolda yürürken tanımadığımız bir çocuğa vereceğimiz bir kitap ya da küçük bir tebessüm bizim için çok mu zor? Unutmamak gerekir ki, çocuklar bütün olayları kaydederler ve büyüdüklerinde de bunun tesirinde kalırlar. Güzel bir yaklaşım gören çocuk, büyüdüğü zaman aynı samimiyetle insanlara yaklaşacaktır ve bu da toplumsal barışı tetikleyecektir. 

Artık ince ince düşünme vaktidir. Bir gün yaptığımız küçücük güzel bir şey ilerde devasa bir şekilde karşımıza çıkabilir. Eğer bunda da bir katkımız varsa, kendi adımıza mutluluk duyarız. Her şeyi maddi getirisine bakarak değerlendirdiğimiz takdirde, ruhumuz daralacaktır. İnsan sadece maddeden ibaret değildir. İnsan, sevgiyle yoğrulmuştur. Özünde sevgi vardır. Bu sevgiyi de, hiçbir güç; hiçbir servet satın alamaz! 

Düşüncelerimizi harekete geçirmemiz gerekir. Kendimiz için istediğimiz güzel şeyleri kardeşlerimiz içinde istemeliyiz. Kendimiz için istemediğimiz şeyleri de kardeşlerimiz için istemememiz gerekir. Kısacası herkesi kendimiz gibi görmeli ve bize nasıl değer verilmesini istiyorsak; bizlerde aynı şekilde mukabele etmeliyiz. Aslında bu hiç de zor değildir. Samimi bir şekilde buna inanır ve uygularsak; dostluklarımız ve arkadaşlarımız daha da bir anlam kazanacaktır. Böylece maddi menfaatlerden arınmış ve gerçek dostluklara yelken açmış oluruz.

Derdimizi anlatacak samimi bir dost bulamıyorsak, bunu biraz düşünmemiz gerekir. Nerelerde hata yaptığımızı iyi tespit etmemiz gerekir. Sadece kendi açımızdan olayları değerlendirir ve kendimizi iç muhasebeye tabii tutmazsak; her zaman hata bir sonsuz döngü şeklinde dönecek ve yerimizde saymaya devam edeceğiz. Bu döngüden kurtulma zamanıdır. Zamanımızı kaybedecek kadar zengin değiliz. Durduğumuz her saniye ömrümüzden gidiyor. 

Kin ve nefretten arınmış bir dünyaya ulaşmak için birçok treni kaçırdık ama trenler hala gelmeye devam ediyor. Dünya var oldukça da bu trenler seferlerini sürdürecektir. Önemli olan biran önce insanoğlunun bu trene binmesi ve dünyadaki bütün insanları kucaklayabilmesidir.